Pfffff

Ik heb ff een baalweekje. Geduld komt niet in mijn woordenboek voor dus ik word een beetje moe van het wachten. En ik weet niet eens waarop ik wacht want ze hebben geen idee wanneer de punctie is omdat het bij mij niet echt hard groeid. Morgen krijg ik dus de 4e follikelmeting en ben zo bang dat ik dan weer te horen krijg dat ik maandag terug moet komen voor weer een echo i.p.v. een punctie.

Ik belde mn man er even over dat ik het ff zat was elke keer op en neer naar het ziekenhuis en dan al die hormonen die door mn lichaam gieren, en dat ik zo graag de woorden 'afspraak' en 'punctie' wil horen. Maar mn man zegt dat ik niet zo moet klagen en gewoon doorgaan.
Pfffff..... Ik ga toch ook door, ik spuit mezelf elke dag 2x, ga met gemak 20x per week naar het ziekenhuis, doe alles wat de arts voorschrijft, ik werk en doe het huishouden, en regel alles voor ons nieuwe huis en ben ook nog eens in rouw om mijn lieve opa. En dat allemaal terwijl hij de hele week van huis is en ik dus alles alleen doe! So excuse me!! Maar dan mag je toch wel ff zeuren ofniet?
Ik ben gewoon moe van alles.. Maar ik ga gewoon door en zie het nog steeds positief tegemoet.

Maar als ik morgen niet die verrekte 2 woorden hoor dan word ik chaggerijnig haha!